Posts Tagged ‘εξωτερική πολιτική’

Το σώμα θύσεις τουμόν, ουχί τούνομα

24 Φεβρουαρίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες εκτός από την τραγῳδία του Κοσσυφοπεδίου, παίζεται στο διεθνές θέατρο το παλιό και αγαπημένο σατυρικό δράμα του Μακεδονικού σε πολλοστή επανάληψη. Οι θεατές χασμώνται ελαφρώς, αλλά αποδίδουν τον προσήκοντα φόρο τιμής στα ιερά τέρατα της διεθνούς υποκριτικής που ερμηνεύουν τους χαρακτήρες. Ας γράψω και γω μια ταπεινή κριτική.

Η ΠΓΔΜ είναι ζωτική για την ασφάλειά μας και αποτελεί τα τελευταία χρόνια τον αδύναμο κρίκο των δυτικών Βαλκανίων, καθώς βρίσκεται στο σημείο ζεύξης δύο αντίρροπων εθνικισμών, του αλβανικού και του σλαβομακεδονικου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, πρέπει να διαλέξουμε άλογο σε αυτήν την ιπποδρομία. Η κύρια αλυτρωτική και αναθεωρητική δύναμη στην χερσόνησό μας είναι οι Αλβανοί (όχι σώνει και καλά η Αλβανία!), ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις μας, καλώς ή κακώς. Αν μας αρέσει το status quo, που νομίζω μας αρέσει, πρέπει εκείνους να αναχαιτίσουμε και όχι τους δημογραφικά άκακους Σλαβομακεδόνες (στο εξής: Σ/Μ). Η ΠΓΔΜ, αν δεν συνεχίσῃ τον βίο της ως ανεξάρτητο κράτος, θα γίνῃ επαρχία βουλγαρική ή αλβανική. Είναι οφθαλμοφανώς προτιμώτερος ο Σ/Μ μεγαλοϊδεατισμός από οποιονδήποτε άλλον. Εθνικιστές και ονειροπόλοι υπάρχουν παντού, η παρούσα δεξιά κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ασφαλώς και δεν έχει δειχθεί απρόσβλητη στο μικρόβιο, ας φανούμε έξυπνοι διαλέγοντας τους πιο αδύναμους. Η ΠΓΔΜ λειτουργεί αντικειμενικά σαν απορροφητήρας των εθνικιστικών κραδασμών. Γιατί να θέλουμε να αναλάβουμε εμείς αυτόν τον θεάρεστο ρόλο με την διάλυσή της;

Είναι προς το απόλυτο συμφέρον μας η ύπαρξη ενός μικρού, αλλά βιώσιμου Σ/Μ κράτους (όχι κρατιδίου, ούτε κρατικού μορφώματος, λίγος σεβασμός δεν βλάπτει και είναι και δωρεάν), οικονομικού δορυφόρου και ενεργειακά εξηρτημένου από εμάς, που θα προσβλέπῃ στην δική μας βοήθεια για να ενταχθῄ στις δυσώνυμες ευρωατλαντικές δομές και να προασπίσῃ την ανεξαρτησία του από την παλαιά βουλγαρική και την νεώτερη αλβανική απειλή.

Προσοχή: χρησιμοποιώ επιχειρηματολογία καθαρά ψυχρή, αντιπαθητική και πραγματιστική, προσανατολισμένη στο δικό μας εθνικό συμφέρον. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά ακόμα για το δικαίωμα κάθε έθνους να αυτοπροσδιορίζεται και, γιατί όχι, να λέῃ και ψέμματα στον εαυτό του. Κάτι θα ξέρουμε και μεις.

Και κάτι τελευταίο, μιας και η ονοματολογία έχει επανέλθει δριμύτερη: Τόσο η ελληνική όσο και οι σλαβικές γλώσσες δεν έχουν τσιτακίσει την συλλαβή που γράφτηκε στα λατινικά με ce και προφέρεται από όλους τους δυτικούς πλέον ως τσε, σε ή κάτι παρόμοιο. Αυτή η μικρή διαφοροποίηση μπορεί να κάνῃ την διαφορά. Η τσιτακισμένη Μακεδονία (Macedonia, Macedoine, Mazedonien ή όπως αλλιώς) θα παραμείνῃ σε όλες τις γλώσσες η παλιά, καλή ιστορική Μακεδονία, αυτή που μας ενδιαφέρει και αυτή για την οποία δικαίως κοπτόμεθα. Η ολοκαίνουργια Μακεδονία τώρα, αυτή των Σ/Μ και Α/Μ γειτόνων μας, του Γκότσε Ντέλτσεφ, αλλά και της ζάβαλης μάικως, του υπερεθνικιστών μεταναστών στο Τορόντο, αλλά και του Τόνι Σαβέφσκι, θα είναι η Makedonia, Makedoine, Makedonien, ώστε να αποδίδεται πιστότερα και ο ήχος του ονόματος και στην ίδια την Σ/Μ γλώσσα/διάλεκτο. Δύο Μακεδονίες σε κάθε γλώσσα, μία παλιά, μία νέα, και άσε τους ιστορικούς να βγάλουν τα μάτια τους μετά. Περισσότερο μάλιστα τους Σ/Μ με τους Βουλγάρους παρά με τους Έλληνες.

Για να μην αναλωνώμαστε λοιπόν σε σκιαμαχίες και να μην μαχώμεθα περί των ονομάτων: εάν μπορούσε το ζήτημα του ονόματος να διαχωριστῄ σε ικανοποιητικό βαθμό από το ιστορικό-εθνολογικό θέμα δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα να ονομαστούν και «Πλατεία Συντάγματος» άμα τους κάπνιζε. Θεωρώ ότι αυτό είναι καθ’ όλα δυνατόν, προς το συμφέρον ημών και αυτών και ad maiorem gloriam Dei. Η επίσημη αναγνώριση πρέπει να γίνῃ με το επίσημο όνομά τους, αποδιδόμενο στα ελληνικά ως Δημοκρατία της Μακεδονίγιας. Ως εθνωνυμικά ας χρησιμοποιούμε τα Σ/Μ και Α/Μ. Εμείς τώρα μεταξύ μας μπορούμε να τους λέμε και Βλαχομπόγδανους, αν δεν μπορέσῃ ποτέ βρε παιδί μου να μας φύγῃ το σύμπλεγμα.

Όλοι ικανοποιημένοι;


mace0001.gif

Ο Ορέστης το θέτει εύστοχα εκεί στον στ. 504 της Ιφιγένειας της εν Ταύροις. Σημασία δεν έχει το σημαίνον, αλλά το σημαινόμενο.

Advertisements

Το Κοσσυφοπέδιο γίνεται Κόσοβο

18 Φεβρουαρίου 2008

Χτες το Κοσσυφοπέδιο της ιστορίας, των μεσαιωνικών σερβικών θρύλων και της μυθικής μάχης του 1389 έγινε Κόσοβο του σήμερα και του μέλλοντος, της Λίγκας του Πρίζρεν και της πλειοψηφίας του 90% των κατοίκων του. Το τι προηγήθηκε, δίκαιο ή άδικο, όχι μόνο τα τελευταία εννιά χρόνια, αλλά μάλλον τα τελευταία ενενήντα χρόνια δεν είναι της στιγμής. Αν θεωρήσουμε δεδομένη την ανεξαρτησία, τι μέλλει γενέσθαι στο κοντινό μέλλον; Ο Γ΄ Βαλκανικός Πόλεμος ή η Έκτη Διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Μερικές παρατηρήσεις:

α. Η μακρά διαδικασία των διαπραγματεύσεων ώδινεν μυν και έτεκεν όρος. Το σχέδιο Αχτισάρι, το οποίο αποδέχθηκαν οι Κοσσυφοπέδιοι, προέβλεπε μια ολίγον έγκυο και υφ’ όρους ανεξαρτησία (πολύ πραγματικώτερη εκείνης που προέβλεπε το σχέδιο Άναν βέβαια). Η πλήρως αρνητική στάση των Σέρβων ασφαλώς συνετέλεσε σε αυτό. Ούτε όμως η μονομερώς ανακηρυχθείσα ανεξαρτησία της 17 Φεβ 08 δεν είναι στην πραγματικότητα πλήρης, καθότι εξαρτάται από την ευρωπαϊκή αποστολή, την νατοϊκή προστασία και την διεθνή οικονομική βοήθεια, είναι όμως κάτι παραπάνω. Το Κοσσυφοπέδιο χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη για να μην γίνῃ το κοσσυφοπεδικό, ακόμα ένα χρονίζον πρόβλημα της διεθνούς πολιτικής.

β. Η αναλογία και η ομοιότητα με την Κύπρο είναι διπλή: οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να παραλληλιστούν όχι μόνο με τους Κοσσυφοπέδιους σε σχέση με την Σερβία, αλλά ακόμη περισσότερο με τους Σέρβους του Β. Κοσσυφοπεδίου σε σχέση με το Κόσοβο. Οι πλειονότητες που γίνονται μειονότητες σαν μπάμπουσκες περιπλέκουν την κατάσταση. Οι εγκλωβισμένοι Σέρβοι οδηγούνται σε μια εθελοντική «απομόνωση» παρόμοια εκείνης των Τουρκοκυπρίων∙ τι θα συμβῄ αν 11 χρόνια μετά ακολουθήσῃ μια ανάλογη σερβική «ειρηνευτική επιχείρηση»;

γ. Το αλβανικό κράτος έχει επιδείξει έως σήμερα υπευθυνότητα και ψυχραιμία αξιέπαινη. Ούτε πανζουρλισμός στους δρόμους ούτε εθνικιστικές μεγαλοστομίες ούτε αλβανικός στρατός στην Πρίστινα. Δεδομένου όμως ότι ο Κόσοβο δεν είναι το αντίστοιχο μιας «μικράς Ελλάδος», αλλά μάλλον μια «δεύτερη Αλβανία», είναι ενδιαφέρον να δούμε προς τα πού θα κινηθῄ το πράγμα. Κι αν η Αλβανία γίνῃ ένα «δεύτερο Κόσοβο»;

δ. Η βόρεια ακατονόμαστη γείτων ανησυχεί. Και εύλογα. Οι Κοσοβάροι έχουν τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου και του ζηλωτή, έχουν εκλέξει πολέμαρχους για αρχηγούς τους, νιώθουν ότι οι μεγάλοι της Γης θα τους υποστηρίξουν σε ό,τι και να κάνουν. Η σταθερότητα της βόρειας Μακεδονίας θα έπρεπε να είναι πρώτιστος στόχος της βαλκανικής πολιτικής μας∙ αντ’ αυτού εμείς κουτσαβακικώς αρνησικυρούμε.

ε. Το νεογνό κράτος χρειάζεται βοήθεια για να σταθῄ στα πόδια του. Και θα ευγνωμονῄ για αυτήν για πολύ. Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να αναγνωρίσῃ μεταξύ των πρώτων το Κόσοβο, πιέζοντας ταυτόχρονα για την προστασία της σερβικής και των άλλων μειονοτήτων. Η φιλία της Ελλάδας προς την Σερβία μπορεί να εκφραστῄ με την αποστολή υπαλλήλων, διοικητικών και αστυνομικών, στην Μιτρόβιτσα και την προώθηση της ευρωπαϊκής υποψηφιότητας της Σερβίας.

στ. Στο μυαλό πολλών υπάρχει η σκέψη του ασκού του Αιόλου. Αν ναι στο Κόσοβο, γιατί όχι στην Τσετσενία, στην Ταταρία, την Αμπχαζία, το Κουρδιστάν; Αλλά και: γιατί όχι στην Φλάνδρα ή στην Καταλωνία; Η καθυστέρηση του Κοσόβου εξαναγκάζει την Ευρώπη να ασχοληθῄ ξανά με το πρωτοεθνικιστικό στάδιο, την στιγμή που νόμιζε ότι είχε φτάσει πλέον στο μεταεθνικιστικό. Αν μπορεί να συναχθῄ ένας κανόνας από την «μοναδικότητα» του Κοσόβου, είναι ότι η εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας προϋποθέτει τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των μελών των μειονοτήτων της που τυγχάνουν τοπικές πλειοψηφίες. Το πού θα εφαρμοστῄ ο κανόνας αυτός όμως μάλλον δεν πρόκειται να το αποφασίσουμε εμείς.

ζ. Δυο λόγια για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι διαδηλωτές Κοσοβάροι κρατούσαν αμερικανικές (περισσότερες) και ευρωπαϊκές (λιγώτερες) σημαίες. Είναι στο χέρι της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αντιστραφῄ αυτή η αναλογία∙ θα έλεγα μάλλον ότι είναι καθήκον της να το επιτύχῃ αυτό. Έναν τρόπο μπορώ να σκεφτώ εύκολα: Η Σερβία, το Μαυροβούνιο, η Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, η Αλβανία, η Μακεντονίγια θα ενταχθούν στην Ένωση ως μέλη του ίδιου κύματος διεύρυνσης και όχι χωριστά. Ας διασπαστούν όσο θέλουν και ας κάνουν όσους μικροεμφύλιους ανταρτοπόλεμους θέλουν∙ η μοίρα τους θα είναι κοινή και ευρωπαϊκή.

η. Κρατούσαν και βρετανικές σημαίες οι Κοσοβάροι. Αυτή η σημαία θα ανήκῃ μάλλον σε κάποια χώρα εκτός Ε.Ε.

θ. Εμείς οι Έλληνες έχουμε μια συναισθηματική ροπή προς τους Σέρβους και δεν εξαιρώ φυσικά ούτε τον εαυτό μου (το αξίζουν μόνο και μόνο για το μπάσκετ, διάολε!). Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε όχι μόνο τα εγκλήματα του εθνικισμού τους, όχι μόνο τα τακτικά διπλωματικά τους λάθη, αλλά και να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα και να κοιτάξουμε μπροστά. Μόνο έτσι θα βοηθήσουμε αποτελεσματικά και τους φίλους μας τους Σέρβους.

Ευρωτουρκικά

2 Φεβρουαρίου 2008

Έχουν κλείσει πια δύο χρόνια από την περιφανή νίκη των εβετζήδων στην ευρωπαϊκή σύνοδο του Λουξεμβούργου. Μέρες ευφορίας τότε για τους φιλότουρκους Ευρωπαίους, και δη και τους Έλληνες. Ας θυμηθούμε, σαν ευτυχή χρυσόψαρα που είμαστε, τι μεσολάβησε αυτά τα δύο χρόνια.

02266496_400.jpg


Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα απαγορεύθηκε στην Τουρκία κατά διαστήματα το
wordpress και το youtube. Τα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα παρέμειναν αποκλεισμένα από τους τουρκικούς προορισμούς, παρά τις επανειλημμένες περί του αντιθέτου δεσμεύσεις. Αποκεφαλίστηκαν Τούρκοι προσήλυτοι. Δολοφονήθηκαν Αρμένιοι δημοσιογράφοι και Ιταλοί ιερείς. Ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα Έλληνες δημοσιογράφοι. Το άρ. 301 τουρκΠΚ δεν καταργήθηκε. Η Αρμενική Γενοκτονία δεν αναγνωρίστηκε. Ο τουρκικός στρατός κατοχής των 40.000 ανδρών παραμένει σε κυπριακό έδαφος. O τουρκικός στρατός κατοχής του ιρακινού Κουρδιστάν ετοιμάζεται. Η τουρκική νεολαία πλημυρίζει τους δρόμους μόνο για να γίνῃ στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ ή για να γίνῃ σεβαστή εις τους αιώνας των αιώνων η βούληση του Κεμάλ Ατατούρκ. Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή. Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση απηύθυνε και νέο κάσους μπέλλι. Ο Σγος Ηλιάκης δολοφονήθηκε. Ο κεμαλικός Μανολιός έβαλε τα ισλαμικά του ρούχα αλλιώς. Ο μύθος του Λευκού Τούρκου χλόμιασε.

Αλήθεια, αν το τουρκικό καθεστημένο, η τουρκική άρχουσα τάξη, ο τουρκικός λαός δεν ήθελαν την προσχώρηση στην ΕΕ, πόσο πιο σαφείς θα μπορούσαν να είχαν γίνει;

Η Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη. Ούτε γεωγραφικά (όπως δεν ανήκει η Ισπανία στην Αφρική και η Γαλλία στην Αμερική) ούτε πολιτισμικά –ναι, πολιτισμικά. Σήμερα επιτέλους δεν αντιμετωπίζεται (νομίζω!) σαν λεπρός όποιος αναφέρεται στην κοινή πολιτιστική εμπειρία των ευρωπαϊκών λαών και επιχειρεί να την οροθετήσῃ. Η ένταξη της Τουρκίας θα προκαλούσε μύρια όσα προβλήματα και στην ίδια, αλλά και στην Ε.Ε. Θα ανακούφιζε ενδεχομένως κάποιους περιδεείς και εμπερίστατους στο ΥπΕξ, αλλά θα σήμαινε το τέλος της Ευρώπης ως οράματος κοινής πατρίδας.

Η Ελλάδα έχει μείνει απελπιστικά μόνη στην πάσῃ θυσίᾳ προώθηση της υποψηφιότητας της Τουρκίας. Αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για ένα χαμένο σκοπό και κυρίως για ένα βαθύτατα αντιευρωπαϊκό σκοπό. Extra Europam nulla salus!, ανακράζουν έμφοβοι. Είναι όμως ίδιον των υπεύθυνων πολιτικών να αναγνωρίζουν τα σφάλματά τους. Ό,τι καρπούς είχε να αποδώσῃ στην Ελλάδα η μικρο-πολιτική αυτή τακτική, ευφυής ως ένα σημείο, απέδωσε. Είναι καιρός όμως να ασχοληθούμε πιο σοβαρά και με την μακρο-πολιτική. Είναι καιρός να κατεβούμε από το εδώ και καιρό εκτροχιασμένο τραίνο της τουρκικής υποψηφιότητας. Είναι καιρός να προτάξουμε το ευρωπαϊκό συμφέρον του ελλαδικού.

Ένας Αχτισάρι για την Κύπρο

20 Αυγούστου 2007

Τους τελευταίους μήνες ένα από τα κυριώτερα θέματα της διεθνούς προσοχής είναι το πολιτικό μέλλον του Κοσσυφοπεδίου. Ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάρτι Αχτισάρι κατέθεσε πρόταση υφ’ όρους ανεξαρτησίας, η οποία σχολιάστηκε ποικιλότροπα από τα ιθαγενή μέσα ενημέρωσης, κυρίως αρνητικά, και συνάντησε την σθεναρή αντίδραση της Ρωσσίας. Έχω και εγώ κάποιες απορίες για την έννοια της ολίγον εγκύου ανεξαρτησίας, αλλά δεν θα ασχοληθώ με αυτές στο παρόν. Αντιθέτως, διερωτώμαι τι θα μπορούσαμε να μάθουμε από ένα μικρό παραλληλισμό.

Δυό μικρά κράτη, με μικτό πληθυσμό, όπου όμως συντριπτικά κυριαρχεί μια εθνότητα, ο οποίος διαφέρει σημαντικά πολιτισμικά και έχει έλθει επανειλημμένα σε αιματηρές συγκρούσεις στο παρελθόν, ιδίως το πρόσφατο. Στο ένα επεμβατικά δικαιώματα τρίτων κρατών, απαγόρευση εφαρμογής της νομολογίας του ΕΔΔΑ, μερική απαγόρευση μετακίνησης και εγκατάστασης, πολιτικά δικαιώματα που εξαρτώνται από την μητρική γλώσσα, υποχρεωτικά πληθυσμιακά όρια, αλλοδαποί συνταγματικοί δικαστές, ξένα στρατεύματα κατοχής. Στο άλλο ανθρώπινα δικαιώματα, σεβασμός των μειονοτήτων, ελευθερία εγκατάστασης και μετακίνησης, λελογισμένη αρχή της πλειοψηφίας. Στο ένα τουρκοβρετανική διπλωματία των χρονικών εκβιασμών και των απειλών περί τελευταίας ευκαιρίας. Στο άλλο φινλανδική πολιτική αρχών.

Ποιος κόσμος θα ήταν άραγε καλύτερος; Ένας Αχτισάρι για την Κύπρο ή ένας Άναν/δε Σότο/Χάνεϊ για το Κοσσυφοπέδιο; Προσωπικά δεν έχω αμφιβολία.

Habemus eurocratorem

7 Μαΐου 2007

Δεν μου αρέσει ο Σαρκοζύ, γιατί είναι κοινωνικά συντηρητικός. Δεν μου αρέσει, γιατί δίνει την εντύπωση ότι δεν θα δίσταζε μπροστά σε κάποιες παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων, αν ο σκοπός ήταν αρκετά σημαντικός. Δεν μου αρέσει, γιατί μοιάζει να αρέσκεται στην σύγκρουση παρά στον διάλογο. Δεν μου αρέσει, γιατί υστερεί στην ικανότητα πολιτικών ελιγμών. Δεν μου αρέσει, γιατί οι εθνικοί πρωταθλητές είναι καλοί για την καλαθοσφαίριση, όχι όμως για τις παιδικές τροφές.

Η Ευρώπη όμως είναι άλλο πράγμα.

Δεν ξέρω αν το έπιασαν όλοι το υπονοούμενο, αλλά οι Γάλλοι χτες δεν εξέλεξαν απλώς ένα Πρόεδρο, αλλά τον νέο Ευρωκράτορα (έστω συνευρωκράτορα, μαζί με την Αγγέλω την Μέρκελ). Και η επιλογή τους ήταν η καλύτερη δυνατή. Χωρίς ναι μεν αλλά και περικοκλάδες για το Ευρωσύνταγμα, σαφώς και συγκροτημένα κατά της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε., με όραμα και θέληση για την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, εμπροσθοβαρής και ρηξικέλευθος σε μια Ευρώπη ομφαλοσκόπο, ενιαχού νεοεθνικίστρια, πολλαχού απογοητευμένη, πανταχού αδρανούσα.

Ο Σαρκοζύ, ο γυιος του μετανάστη, ο πατρόθεν Ούγγρος και μητρόθεν (Ελληνο)Εβραίος, ο Γάλλος από επιλογή και Ευρωπαίος από πεποίθηση, αντιπροσωπεύει την πιο αποφασιστικά ευρωπαϊκή επιλογή στην σημερινή Ευρώπη. Οι προσδοκίες για αυτόν είναι υψηλές. Μένει να δούμε τι μέλλει γενέσθαι.

Casus belli II – ο βρυχώμενος μυς…

26 Ιανουαρίου 2007

Με πόλεμο απείλησε γραπτώς ο Τ/Κ δήθεν Πρόεδρος, ειρηνοποιός, αριστερός βεβαίως βεβαίως κ.λπ. κ.λπ. Μεχμέτ Αλί Ταλάτ τις κυβερνήσεις του Λιβάνου και της Αιγύπτου, σε περίπτωση που προχωρήσουν σε συνεκμετάλλευση των τυχόν υπαρχόντων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου με την Κυπριακή Δημοκρατία, βάσει των συμφωνιών που έχουν υπογράψει. Σε περίπτωση μάλιστα που τα πράγματα καταλήξουν σε θερμό επεισόδιο, δεν παρέλειψε φυσικά να επικαλεστῄ και την συνδρομή της μαμάς Τουρκίας, εμπνεύστριας άλλωστε της πολιτικής των απειλών πολέμου, της τζάμπα μαγκιάς, του χαβαλέ τσαμπουκά κ.λπ. κ.λπ.

Κατά τα άλλα η ΕΕ ασχολείται με την άρση της λεγόμενης «απομόνωσης» των Τουρκοκυπρίων και κάποιοι στην ΜΚΟ που λέγεται ελληνικό ΥπΕξ βλέπουν στον ύπνο τους τον εφιάλτη του «εκτροχιασμού» και γεμίζουν τα δοχεία νυκτός τους…

Η ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού

12 Νοεμβρίου 2006

Η Λύση που προτείνω προβλέπει την υπογραφή μιας Συνθήκης, η οποία ενσωματώνει δύο αυτοτελή κείμενα: αφενός την κυρίως Βασική Συνθήκη και αφετέρου το μελλοντικό Σύνταγμα. Πρόκειται για δύο διακριτά κείμενα, που δεν μπορούν όμως να υπογραφούν ούτε να τεθούν σε ενέργεια χωριστά.


Βασική Συνθήκη


Σκοπός της Συνθήκης είναι να επιλύσῃ τις νομικές και πρακτικές εκκρεμότητες που προκάλεσαν δύο ιστορικά γεγονότα: το πραξικόπημα κατά του νομίμου Πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας της 15ης Ιουλίου 1974 και οι τουρκικές εισβολές της 20ής Ιουλίου και 14ης Αυγούστου 1974.


– η νήσος αποστρατιωτικοποιείται. Αποχωρούν όλες οι ελληνικές, τουρκικές, βρετανικές και κυανόκρανες δυνάμεις. Αντ’ αυτών αναπτύσσεται δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για προκαθωρισμένο χρονικό διάστημα υπό την διοίκηση του αρμόδιου Ευρωπαίου Επιτρόπου.

– στα θύματα του Ιουλιανού πραξικοπήματος και των δύο τουρκικών εισβολών δεν χορηγείται in naturam αποζημίωση, αλλά χρηματική. Η αποζημίωση καταβάλλεται στους δικαιούχους από ειδικό ταμείο στο οποίο συνεισφέρουν η Ελληνική και η Τουρκική Δημοκρατία κατά τον λόγο της ζημίας που προκάλεσε εκάστη. Η αποζημίωση καλύπτει κατειλημμένη και κατεστραμμένη περιουσία και ψυχική οδύνη λόγῳ ανθρωποκτονιών και παρεμφερών εγκλημάτων. Πέραν αυτής καταβάλλεται κατ’ αποκοπήν ποσόν απευθείας στην μελλοντική Ομοσπονδική Δημοκρατία της Κύπρου ως αναγνώριση της προσβολής της κυριαρχίας της κατά τα ως άνω γεγονότα. Στο Ταμείο Αποζημιώσεων καλείται να συνεισφέρῃ τον οβολό της και η διεθνής κοινότητα, σχετική υποχρέωση δε αναλαμβάνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

– οι Τούρκοι έποικοι απομακρύνονται από τα τουρκοκυπριακά εδάφη εντός δὐο ετών. Εξαιρέσεις επιτρέπονται για ανθρωπιστικούς λόγους, π.χ. γήρας, ασθένεια, μικτοί γάμοι, τριακονταετής παραμονή. Οι περιουσίες τους περιέρχονται μετ’ αποζημιώσεως στο μελλοντικό τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος.

– η Ελληνική και η Τουρκική Δημοκρατία ζητούν επισήμως συγγνώμη για την προσβολή της κυπριακής κυριαρχίας.

– τα μελλοντικά εδάφη των Ομοσπόνδων Κρατών καθορίζονται κατά δίκαιη κρίση λαμβανομένων υπόψιν γεωγραφικών, ιστορικών και πολιτικών παραγόντων από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

− καταργούνται οι Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, εμφατικώς δε τα δικαιώματα παρέμβασης που προβλέπονται σε αυτές.

– από της υπογραφής της Συνθήκης άρχεται η παραγραφή των εγκλημάτων που τελέσθηκαν κατά τα ως άνω γεγονότα. Η αρμοδιότητα δίωξης και τιμωρίας όλων των εγκλημάτων που συνεβησαν μεταξύ 15.7 και 16.8.1974 ανατίθεται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.

− δημιουργείται κοινή επιτροπή ιστορικών με σκοπό την εξιχνίαση της τύχης των αγνοουμένων και γενικώτερα την διαλεύκανση της ιστορικής αλήθειας. Οι συμβαλλόμενοι δεσμεύονται για πλήρη συνεργασία.

– η τήρηση της Συνθήκης τελεί υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Σύνταγμα

Ατομικά δικαιώματα

– τα ατομικά δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης, εγκατάστασης και αγοράς περιουσίας αναγνωρίζονται πλήρως.

– απαγορεύεται κάθε διάκριση βάσει θρησκεύματος ή γλώσσας.

Σχέσεις ΟΔΚ και Ομόσπονδων Κρατών

– η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κύπρου (ΟΔΚ) αποτελείται από δύο Ομόσπονδα Κράτη, το Ελληνικό και το Τουρκικό. Αποτελεί το διάδοχο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρύεται μετά την υπογραφή της Συνθήκης διά δημοψηφισμάτων και όχι δι’ αυτής.

– η Ομοσπονδιακή Περιοχή της Λευκωσίας δεν περιλαμβάνεται σε κανένα Ομόσπονδο Κράτος και ορίζεται ως πρωτεύουσα της ΟΔΚ. Τα Ομόσπονδα Κράτη ορίζουν τις δικές τους πρωτεύουσες.

– σημαία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας είναι η Κυπριακή Σημαία. Τα Ομόσπονδα Κράτη αποφασίζουν για τις δικές τους σημαίες.

– ως εθνική εορτή ορίζεται η ημερομηνία συστάσεως της ΟΔΚ. Τα Ομόσπονδα Κράτη δικαιούνται να ορίσουν μια επιπλεόν εθνική εορτή σε ομόσπονδο επίπεδο.

– οι λοιπές αργίες καθορίζονται από τα Ομόσπονδα Κράτη.

− στην δημόσια υποχρεωτική εκπαίδευση προσφέρονται και οι δύο γλώσσες, μόνο η μία όμως είναι υποχρεωτική.

– τα Ομόσπονδα Κράτη διατηρούν το δικαίωμα συνάψεως ιδίων διεθνών συμφωνιών, ιδίως εκπαιδευτικού ή πολιτιστικού χαρακτήρα.

− ο πολίτης της ΟΔΚ διατηρεί δύο ιθαγένειες, την ομοσπονδιακή κυπριακή ιθαγένεια, η οποία χορηγείται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, είναι η μόνη που αναγνωρίζεται διεθνώς και συνεφέλκεται διεθνούς δικαίου συνέπειες, και την ομόσπονδη, ελληνική ή τουρκική, η οποία χορηγείται από τα Ομόσπονδα Κράτη και είναι η αποφασιστική για το δίκαιο των Ομόσπονδων Κρατών.

– η ομόσπονδη ιθαγένεια απαγορεύεται να αποτελῄ κριτήριο αρνητικών ή θετικών διακρίσεων.

− οι ομόσπονδες εκλογές για την ανάδειξη δημοτικών και ομόσπονδων αρχών ανήκουν στην αρμοδιότητα των Ομόσπονδων Κρατών. Μεταδημότευση επιτρέπεται μόνο εντός του Ομόσπονδου Κράτους.

­– ομοσπονδιακή γλώσσα της διοίκησης είναι η ελληνική και η τουρκική. Οι ομόσπονδες γλώσσες καθορίζονται από τα Ομόσπονδα Κράτη. Σε κάθε περίπτωση ο πολίτης δικαιούται να απευθύνεται στην Διοίκηση σε οποιαδήποτε ομοσπονδιακή γλώσσα.

Νομοθετική λειτουργία

− η ομοσπονδιακή νομοθετική λειτουργία αποτελείται από δύο σώματα, την Ομοσπονδιακή Βουλή και την Γερουσία. Στην πρώτη η αντιπροσώπευση είναι αναλογική του πληθυσμού, στην δεύτερη ίση για τα δύο Ομόσπονδα Κράτη. Δεν προβλέπονται εθνικές ή άλλες ποσοστώσεις. Η κύρωση συγκεκριμένων σημαντικών ομοσπονδιακών νόμων, όπως όσων αναφέρονται στις ομοσπονδιακές δυνάμεις εσωτερικής ασφαλείας, υπόκειται σε αρνησικυρία. Για τον προϋπολογισμό της ΟΔΚ όμως η αρνησικυρία μπορεί να είναι μόνο αναβλητική.

– οι ομόσπονδες βουλές έχουν υπέρ τους το τεκμήριο νομοθετικής αρμοδιότητας. Εξαιρούνται από αυτήν κυρίως τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, γενικής φορολογίας και απονομής ομοσπονδιακής ιθαγένειας. Υπάγονται σε αυτήν ιδίως τα ζητήματα εκπαίδευσης, υγείας, περιβάλλοντος, δημ. διοίκησης, ενῴ διατηρούν το δικαίωμα επιβολής ομόσπονδης φορολογίας.

− το ομοσπονδιακό δίκαιο υπερισχύει του ομόσπονδου.

– το ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύει του ομοσπονδιακού.

Εκτελεστική λειτουργία

– η εκτελεστική λειτουργία οργανώνεται κατά το κοινοβουλευτικό σύστημα σε ομόσπονδο και ομοσπονδιακό επίπεδο.

– ο Πρόεδρος της ΟΔΚ είναι ο μοναδικός ανώτατος άρχων, παρόμοιος σε καθήκοντα με τον Πρόεδρο της Ελληνικής και της Τουρκικής Δημοκρατίας.

− οι λεπτομέρειες της συγκρότησης των ομόσπονδων κυβερνήσεων καθορίζονται από τα ομόσπονδα κοινοβούλια.

– ιδρύεται Ομοσπονδιακή Αστυνομία, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, ιδίως καταστολή βαρείας εγκληματικότητας, υπερεθνικού εγκλήματος, διεθνούς αστυνομικής συνεργασίας, αντιτρομοκρατίας και ειδικών αστυνομικών δυνάμεων καταστολής, και Ομοσπονδιακή Ακτοφυλακή. Τα Ομόσπονδα Κράτη διατηρούν το δικαίωμα της ίδρυσης ομόσπονδων σωμάτων ασφαλείας.

Δικαστική λειτουργία

– η δικαστική λειτουργία συγκροτείται κατ’ αρχήν σε ομόσπονδο επίπεδο. Ιδρύεται όμως Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο, με αντικείμενο τον αναιρετικό έλεγχο πολιτικών, ποινικών και διοικητικών αποφάσεων, και Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Τελικές διατάξεις

– η ΟΔΚ είναι αποστρατιωτικοποιημένο κράτος. Σε περίπτωση εχθρικής επίθεσης διατηρεί το δικαίωμα πρόσκλησης τρίτου κράτους ή διεθνούς οργανισμού ως υπερασπιστή. Για μεταβατική περίοδο είκοσι ετών την εξωτερική ασφάλεια της νήσου εγγυάται η ΕΥΡΩπαϊκήΔΥναμηΚύπρου, οριζόμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

– μεταβολή του πολιτεύματος της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης και της Διχοτόμησης, προύποθέτει έγκριση από τα 4/5 των ψηφοφόρων σε ειδικό δημοψήφισμα.

Το Αιγαίο ανήκει όπου λέει το Δίκαιο της Θάλασσας (και τα ψάρια του επίσης!)

21 Οκτωβρίου 2006


Θέλω να γράψω δυο τρία βαρετά νομικά λογάκια για την εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας στο Αρχιπέλαγος, ιδίως για κάποια θέματα που δεν είναι τόσο γνωστά όσο τα διάσημα 12 μίλια. Πρόκειται για νομικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν στην Ελλάδα να επεκτείνῃ την κυριαρχία της, αλλά ακόμη δεν έχουν ληφθεί υπόψιν (;) από τον ελληνικό πολιτικό σχεδιασμό.

Α) Η Ελλάδα δεν έχει καθορίσει, όπως έχει δικαίωμα, κόλπους ιστορικής σημασίας, τα ύδατα στο εσωτερικό των οποίων περιάγονται στο προνομιακό καθεστώς των εσωτερικών υδάτων, με αποτέλεσμα να προωθούνται και οι γραμμές βάσεις, από τις οποίες υπολογίζεται η υφαλοκρηπίδα. Η πλούσια κατάτμηση των ελληνικών ακτών ευνοεί την κήρυξη κόλπων ως ιστορικών, ανεξάρτητα από το μήκος των 24 μιλίων μεταξύ των άκρων του στομίου τους, που κανονικά ισχύει. Ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω τον Μεσσηνιακό, Λακωνικό, Σαρωνικό, Αργολικό, Παγασητικό, Κασσάνδρας, Σιθωνίας κ.λπ.

Β) Η Ελλάδα χρησιμοποιεί κανονικές και όχι ευθείες γραμμές βάσης για τον προσδιορισμό των διάφορων θαλασσίων ζωνών. Η διαφορά τους έγκειται στο εξής: οι κανονικές γραμμές βάσης ακολουθούν λίγο πολύ το περίγραμμα των ακτών, συγκεκριμένα την γραμμή της κατωτάτης ρηχίας, ενῴ οι ευθείες σχηματίζονται κατά βάσιν με την χάραξη ευθειών γραμμών μεταξύ ακρωτηρίων, υπό την προϋποθέση ότι η ακτογραμμή διακόπτεται από έντονες κολπώσεις ή υπάρχει συστάδα νήσων κοντά στην ακτή και εφόσον η ευθεία γραμμή βάσης ακολουθεί σε γενικές γραμμές την κατεύθυνση της φυσικής ακτογραμμής. Τα κριτήρια αυτά, όπως είναι αναμενόμενο, έχουν εφαρμοστεί έως τώρα μάλλον χαλαρά και με σαφές επεκτατικό πνεύμα εκ μέρους των παρακτίων κρατών (μεταξύ των οποίων, έκπληξη!, και η Τουρκία). Μια μετρημένη εφαρμογή του συστήματος από την Ελλάδα θα είχε ως αποτέλεσμα να περικλεισθούν από εσωτερικά ύδατα νησιά όπως τα Κύθηρα, η Γαύδος, η Θάσος, η Λευκάδα, η Σαλαμίνα, η Αίγινα, η Εύβοια κ.λπ.

Γ) Μια ακόμη δυνατότητα, στα όρια της νομιμότητας όμως, είναι η διεκδίκηση καθεστώτος αρχιπελαγικών υδάτων. Το ευνοϊκό αυτό καθεστώς, που είναι για το παράκτιο κράτος χειρότερο απο εκείνο των εσωτερικών υδάτων, αλλά πολύ καλύτερο από την αιγιαλίτιδα ζώνη, έχει προβλεφθεί μόνο για αποκλειστικά αρχιπελαγικά κράτη (π.χ. Φιλιππίνες, Μικρονησία), με συνέπεια να έχῃ αποκλειστεί από την ρύθμισή του το κατ’ εξοχήν Αρχιπέλαγος. Ωστόσο, επειδή στο Διεθνές Δίκαιο η πρακτική (κοινώς: η βία) έχει τοὐλάχιστον τόση αξία όση ο νόμος, μια σειρά κρατών από την μεγαλοπρεπή Αυστραλία, την φιλόπτωχο Δανία, την συνάδελφο Πορτογαλία έως την ταπεινή Ερυθραία έχουν χαράξει αρχιπελαγικές γραμμές βάσεις για αρχιπελάγη που τους ανήκουν. Δεν βλέπω τον λόγο λοιπόν για τον οποίο και η φιλτάτη Ελλάς δεν θα μπορούσε, έστω ως διαπραγματευτικό όπλο, να περικλείσῃ τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα στις τρυφερές αγκάλες των αρχιπελαγικών γραμμών βάσεως.

Δ) Τέλος, και ως προς την περιώνυμη υφαλοκρηπίδα, η Ελλάδα διεκδικεί υφαλοκρηπίδα έως του βάθους των 200 μέτρων ή της δυνατότητας υποθαλάσσιας εκμετάλλευσης, την στιγμή που το ισχύον καθεστώς προβλέπει όλην την προέκταση του χερσαίου εδάφους μέχρι το εξωτερικό χείλος του υφαλοπλαισίου ή απόσταση 200 μιλίων (!) από τις γραμμές βάσης. Για να αντιληφθῄ κανείς πιο εύκολα το μέγεθος της διαφοράς, αναφέρω ότι το υφαλοπλαίσιο αποτελείται από την (γεωλογική) υφαλοκρηπίδα, το υφαλοπρανές και το ηπειρωτικό ανύψωμα μαζί. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι σε περίπωση επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών ολόκληρο το Αιγαίο θα ανήκε στην υφαλοκρηπίδα κάποιου, και μαζί με αυτό και τα ψάρια του ου μην αλλά και οι δυστυχείς αναρχικοί του…