Posts Tagged ‘ελεύθερος ανταγωνισμός’

Η ελεύθερη αγορά των αισθημάτων ΙΙ

3 Νοεμβρίου 2007

Ας αναλογιστούμε λίγο τον παραλληλισμό που έκανα την προηγούμενη φορά. Καθένας μας πουλάει και αγοράζει στην αγορά του έρωτα. Πουλάει τον εαυτό του (τα πτυχία του, το πνεύμα του, τα ποντίκια του, τα λεφτά του μπαμπά του, το δασύτριχο στέρνο του) και αγοράζει με αυτόν το αντικείμενο του πόθου του. Σε αυτήν την συμβαση ανταλλαγής την τιμή καθορίζει η ίδια η αγορά, και μάλιστα χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση. Αν ο Καλλίρης αξίζει δύο Αναγνωστόπουλους, θα το κρίνῃ η αγορά, δηλαδή εν προκειμένῳ όσοι και όσες «αγοράζουν» άντρες. Αν ο Αναγνωστόπουλος δεν τα καταφέρῃ, λυπούμεθα, ας πρόσεχε.

Ας προχωρήσω με ένα νοητικό πείραμα. Η τα πάντα πληρούσα Κυβέρνηση, θεωρώντας απαράδεκτη την ισορροπία τιμών που έχει διαμορφωθεί στην αγορά του έρωτα και διαβλέποντας κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής στην ολοένα μεγαλύτερη αντιζηλία Ωραίων και Άσχημων, προβαίνει στον διοικητικό καθορισμό των τιμών, προβλέποντας ανώτατη τιμή πωλήσεως της ομορφιάς και κατώτατη εγγυημένη τιμή πωλήσεως της ασχήμιας. Και για να μην παραβιαστούν ατομικά δικαιώματα σε δραστικό βαθμό, η πάνσοφος Κυβέρνηση παραγγέλλει την κατασκευή του Ερμαφρόδιτου, ενός εξειλιγμένου ανθρωποειδούς μηχανήματος, κατάλληλου να ικανοποιήσῃ όλες τις ερωτικές επιθυμίες. Σε κάθε Άσχημο παρέχεται η εγγύηση δισεβδομαδιαίας χρήσης του πλησιέστερου διαθέσιμου Ερμαφρόδιτου έναντι συμβολικού ποσού∙ για φοιτητές και συνταξιούχους προβλέπονται ειδικές τιμές.

Προς στιγμήν οι Άσχημοι αναθαρρεύουν από την πολιτική τους νίκη∙ μπορούν πλέον να έχουν την ασφάλεια ότι σε κάθε περίπτωση θα μπορούν να βρουν ερωτικό σύντροφο. Η πραγματικότητα όμως άλλα κελεύει: Πολλοί Άσχημοι, γνωρίζοντας ότι θα βρουν Ωραίους συντρόφους, έστω και από τους λιγώτερο Ωραίους, χάνουν κάθε κίνητρο να βελτιώσουν την εμφάνισή τους, ώστε να περάσουν στην κατηγορία των Ωραίων, π.χ. χάνοντας βάρος ή πηγαίνοντας στο γυμναστήριο ή διαβάζοντας Συνιστολόγιο. Αντιθέτως, κάποιοι Ωραίοι συνειδητοποιούν ότι συμφέρει περισσότερο η περιωρισμένη, αλλά βέβαιη ερωτική επιτυχία των Άσχημων παρά ο μόχθος της δίαιτας, των ονυχοκόμων και της τοπικής αποτρίχωσης για να παραμείνῃ κανείς Ωραίος. Χάνοντας κάθε σχετικό κίνητρο, μεταπίπτουν στην κατηγορία των Άσχημων. Πολύ σύντομα οι Άσχημοι πολλαπλασιάζονται και όχι πολύ μετά εξαφανίζονται οι Ωραίοι. Όσοι κατά τύχη γεννιούνται Ωραίοι, προσπαθούν να το κρύψουν εξαιτίας της κοινωνικής κατακραυγής, υποβαλλόμενοι σε πλαστικές εγχειρήσεις και αντιγράφοντας το χτένισμα του τρίτου εκ των συνιστολόγων. Δεν υπάρχουν πλέον Άσχημοι και Ωραίοι και όλοι μπορούν να κάνουν σεξ με όλους, τηρώντας την πολιτική ευπρέπεια βεβαίως βεβαίως. Το κράτος μπορεί πλέον να μαραθῄ και η κρατική παρέμβαση να σταματήσῃ: ο ερωτικός κομμουνισμός έχει επιτευχθεί.

Τι θα έχῃ απογίνει όμως η ομορφιά;

Advertisements

Η ελεύθερη αγορά των αισθημάτων Ι

30 Σεπτεμβρίου 2007

Υπάρχει μια αγορά που ειναι τόσο αρρύθμιστη, τόσο άναρχη, τόσο αδιάφορη στις ανισότητες που προκαλεί και τόσο κωφή στην αναδιανομή των αγαθών της, που δεν θα μπορούσε να την ελπίσῃ ούτε ο πιο ακραία ανάλγητος φιλελελεύθερος οικονομολόγος ούτε να την δῃ στον εφιάλτη του ο πιο ευαίσθητος σοσιαλιστής καλλιτέχνης (ως γνωστόν στην Ελλάδα οι οικονομολόγοι είναι εξ ορισμού ανάλγητοι και φιλελεύθεροι και οι καλλιτέχνες εξ ορισμού ευαίσθητοι και σοσιαλιστές). Σε αυτήν την αγορά συναντάται ο πιο εκτεταμένος τέλειος ανταγωνισμός, όλοι συμμετέχουν στην προσφορά και όλοι συμμετέχουν στην ζήτηση, κάθε παίκτης και παράγει και καταναλώνει, οι αποφάσεις είναι απολύτως αποκεντρωμένες, η πληροφορία διαχέεται μέχρι το κατώτερο δυνατό κλιμάκιο. Σε αυτήν την αγορά δεν υπάρχουν επιδόματα ανεργίας ούτε προστατευτικές διατάξεις∙ κανείς αστυφύλακας δεν διενεργεί υγειονομικούς, φορολογικούς, τελωνειακούς, αγορανομικούς, περιβαλλοντικούς και δεν ξέρω και γω τι άλλους ελέγχους. Οι ανισότητες είναι τεράστιες, το χάσμα των λίγων που έχουν και των πολλών που θα ήθελαν να έχουν αβυσσαλέο. Όποιος πουλάει, κερδίζει∙ όποιος δεν πουλάει, χάνει. Έτσι απλά. Έτσι αδυσώπητα.

Θα αναρωτηθῄ ασφαλώς ο καλόπιστος αριστερίζων αναγνώστης του Συνιστολογίου: είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτό κάτι τέτοιο στην κοινωνία μας εν έτει 2007; Επιτρέπεται να αφήνεται παντελώς αχαλίνωτος ο νόμος της ζούγκλας, καθ’ ον η μεγάλη ύαινα τρώει την μικρή; Από πότε η ελευθερία μεταμφιέστηκε σε ασυδοσία; Απο πού κι ως πού ο κοινωνικός δαρβινισμός ρυθμίζει την ζωή μας σε αυτήν την αγορά; Τι απέγινε η κοινωνική αλληλεγγύη, η στοιχειώδης ισότητα, η κοινωνική δικαιοσύνη; Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η αγορά που δεν την σκιάζουν οι συνδικαλιστικοί αγώνες και δεν την πλακώνει το δίκιο του εργάτη;

Τι άλλο, ο έρωτας βέβαια.

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί θεωρούμε –και δικαίως– φρικτή την ιδέα παρέμβασης, αναδιανομής, αλληλεγγύης, ουσιαστικής ισότητας, πείτε το όπως θέλετε, όταν «αγοράζουμε» σεξ, έρωτα, ερωτοτροπίες, απολύτως φυσιολογική όμως όταν «αγοράζουμε» χρήματα (γιατί αυτό κάνουμε μέσῳ της εργασίας μας, καμιά φορά και μέσῳ της ανεργίας μας). Είναι τάχα τα χρήματα πιο σημαντικά από όλη την κλίμακα αισθητικών και πνευματικών απολαύσεων που κυμαίνεται από το κτηνώδες, ωμό, μπρουταλιάρικο σεξ και φτάνει στον πιο άδολο και παράφορο έρωτα; Δεν είναι τάχα στοιχειώδης σωματική ανάγκη, όσο και το φαγητό ή το ποτό; Γιατί ανεχόμαστε ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας θα ζήσουν μια κενή, ανούσια, αδιάφορη ζωή λόγῳ ακριβώς έλλειψης έρωτα, εξεγειρόμαστε όμως αν π.χ. μειωθῄ η φορολογία των πλουσίων ή αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι;

Υποθέτω ότι η απάντηση συνδέεται με τα δικαιώματα όχι εκείνου που θίγεται στα συμφέροντα και ενδεχομένως στα δικαιώματά του από την στέρηση, αλλά εκείνου που καλείται να θυσιάσῃ κάτι. Η φορολογία, δικαίως ή αδίκως, θίγει την ιδιοκτησία. Η εξηναγκασμένη συνουσία θα έθιγε πολύ πιο σοβαρά πράγματα.

Η (ανάλαφρη ασφαλώς) συνέχεια στο επόμενο.