Ευρωτουρκικά

by

Έχουν κλείσει πια δύο χρόνια από την περιφανή νίκη των εβετζήδων στην ευρωπαϊκή σύνοδο του Λουξεμβούργου. Μέρες ευφορίας τότε για τους φιλότουρκους Ευρωπαίους, και δη και τους Έλληνες. Ας θυμηθούμε, σαν ευτυχή χρυσόψαρα που είμαστε, τι μεσολάβησε αυτά τα δύο χρόνια.

02266496_400.jpg


Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα απαγορεύθηκε στην Τουρκία κατά διαστήματα το
wordpress και το youtube. Τα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα παρέμειναν αποκλεισμένα από τους τουρκικούς προορισμούς, παρά τις επανειλημμένες περί του αντιθέτου δεσμεύσεις. Αποκεφαλίστηκαν Τούρκοι προσήλυτοι. Δολοφονήθηκαν Αρμένιοι δημοσιογράφοι και Ιταλοί ιερείς. Ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα Έλληνες δημοσιογράφοι. Το άρ. 301 τουρκΠΚ δεν καταργήθηκε. Η Αρμενική Γενοκτονία δεν αναγνωρίστηκε. Ο τουρκικός στρατός κατοχής των 40.000 ανδρών παραμένει σε κυπριακό έδαφος. O τουρκικός στρατός κατοχής του ιρακινού Κουρδιστάν ετοιμάζεται. Η τουρκική νεολαία πλημυρίζει τους δρόμους μόνο για να γίνῃ στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ ή για να γίνῃ σεβαστή εις τους αιώνας των αιώνων η βούληση του Κεμάλ Ατατούρκ. Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή. Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση απηύθυνε και νέο κάσους μπέλλι. Ο Σγος Ηλιάκης δολοφονήθηκε. Ο κεμαλικός Μανολιός έβαλε τα ισλαμικά του ρούχα αλλιώς. Ο μύθος του Λευκού Τούρκου χλόμιασε.

Αλήθεια, αν το τουρκικό καθεστημένο, η τουρκική άρχουσα τάξη, ο τουρκικός λαός δεν ήθελαν την προσχώρηση στην ΕΕ, πόσο πιο σαφείς θα μπορούσαν να είχαν γίνει;

Η Τουρκία δεν ανήκει στην Ευρώπη. Ούτε γεωγραφικά (όπως δεν ανήκει η Ισπανία στην Αφρική και η Γαλλία στην Αμερική) ούτε πολιτισμικά –ναι, πολιτισμικά. Σήμερα επιτέλους δεν αντιμετωπίζεται (νομίζω!) σαν λεπρός όποιος αναφέρεται στην κοινή πολιτιστική εμπειρία των ευρωπαϊκών λαών και επιχειρεί να την οροθετήσῃ. Η ένταξη της Τουρκίας θα προκαλούσε μύρια όσα προβλήματα και στην ίδια, αλλά και στην Ε.Ε. Θα ανακούφιζε ενδεχομένως κάποιους περιδεείς και εμπερίστατους στο ΥπΕξ, αλλά θα σήμαινε το τέλος της Ευρώπης ως οράματος κοινής πατρίδας.

Η Ελλάδα έχει μείνει απελπιστικά μόνη στην πάσῃ θυσίᾳ προώθηση της υποψηφιότητας της Τουρκίας. Αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για ένα χαμένο σκοπό και κυρίως για ένα βαθύτατα αντιευρωπαϊκό σκοπό. Extra Europam nulla salus!, ανακράζουν έμφοβοι. Είναι όμως ίδιον των υπεύθυνων πολιτικών να αναγνωρίζουν τα σφάλματά τους. Ό,τι καρπούς είχε να αποδώσῃ στην Ελλάδα η μικρο-πολιτική αυτή τακτική, ευφυής ως ένα σημείο, απέδωσε. Είναι καιρός όμως να ασχοληθούμε πιο σοβαρά και με την μακρο-πολιτική. Είναι καιρός να κατεβούμε από το εδώ και καιρό εκτροχιασμένο τραίνο της τουρκικής υποψηφιότητας. Είναι καιρός να προτάξουμε το ευρωπαϊκό συμφέρον του ελλαδικού.

Advertisements

Ετικέτες: , ,

3 Σχόλια to “Ευρωτουρκικά”

  1. PG Says:

    … εντυπωσιακή στροφή του Κ. Σημίτη στο θέμα της τουρκικής ένταξης στην Ενωση. Ο άνθρωπος που έκαμε σημαία της πολιτικής του τη δραστική αλλαγή στα ελληνοτουρκικά• ο πρωθυπουργός που πρόβαλε όσο κανείς άλλος την ανάγκη να ενταχθεί η Τουρκία στην Ενωση (με το επιχείρημα ότι η ένταξή της θα την αναγκάσει να συμμορφωθεί και έτσι θα αναχαιτιστούν οι διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδος), ο κ. Σημίτης, λοιπόν, ζητεί τώρα «ειδική σχέση» της Τουρκίας με την Ενωση! Αφού μας ζάλισε επί επτά χρόνια, στηριγμένος σε μια καταιγιστική προπαγάνδα η οποία καθύβριζε χυδαία όσους είχαν ενάντια γνώμη, βγήκε τώρα από το Λονδίνο (!) και μίλησε για «ειδική σχέση» αφήνοντας άναυδους τους (τραγικά λίγους, πια) οπαδούς του και το κόμμα του… Είναι προφανές ότι κάτι προσδοκά, σε επίπεδο ρόλων στην Ενωση, αυτός ο υπερεκτιμημένος πολιτικός, ο δήθεν σοβαρός, και γι’ αυτό τρέχει πίσω από τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ, που θέλουν «ειδική σχέση» και όχι ένταξη της Τουρκίας… Φυσικά, το ζήτημα δεν εντοπίζεται στην ασυνέπεια ενός ξεχασμένου πολιτικού, που παλεύει να διατηρηθεί στην επικαιρότητα. Αφορά στη μεγάλη πολιτική απάτη του «εκσυγχρονισμού», η οποία στηρίχθηκε -και επεβλήθη- από τη διαπλοκή και τα μήντια… Ομως κάποτε λαγαρίζουν τα πράγματα. Και τότε κάθε κατεργάρης παίρνει τη θέση που του αρμόζει στον πάγκο της Ιστορίας

    Γιάννης Τριάντης, «Ο τύπος των ήλων»

  2. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    Η μεταστροφή Σημίτη με εντυπωσίασε και εμένα. Το γιατί της μεταστροφής είναι σκοτεινό και ακούγονται πολλά, από ιδιοτελή και σχεδόν συνωμοσιολογικά μέχρι πιο εύλογα κατά την γνώμη μου.

    Μια πιθανή ερμηνεία ίσως είναι η εξής: ο Σημίτης εξεπόνησε και υποστήριξε σθεναρά την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας ως τακτική και όχι ως στρατηγική επιλογή. Την δεδομένη στιγμή εξυπηρετούσε την ένταξη της Κύπρου, τις ελληνικές δημόσιες σχέσεις και παρουσίαζε κάποιες πιθανότητες επιτυχίας. Ήταν κάτι που άξιζε τον κόπο να δοκιμαστή. Μετά την κυπριακή ένταξη και τις πολλαπλές απογοητεύσεις εκ μέρους της Τουρκίας, δεν υπάρχει λόγος να επιμένουμε: πήραμε ό,τι ήταν να πάρουμε και αλλάζουμε την τακτική μας υπό το φως των νέων συνθηκών.

    Το 2008 δεν είναι 1999.

  3. Περί της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες: ένας απολογισμός at αναΜορφωση - συνΙστολογιο Says:

    […] μου. Αλλά μάλλον στην υπόθεση Σαχίν υπήρχε κάποιο τραίνο που δεν έπρεπε να χάση κάποιος, το πιάσατε το […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: