ΚΤ και Μυρτώ: Ένα ειδύλλιο

by

Στο έργο του Herr und Hund- Ein Idyll (μτφρ. Σκύλος και Αφέντης, Γ. Δεπάστας-εκδ. μεταίχμιο 2006), o Τόμας Μαν αναδεικνύεται σε πραγματικό ανατόμο της ψυχολογίας του σκύλου του, Μπάουσαν, και σε εξαιρετικό αφηγητή ενός «ειδυλλίου», όπως ονομάζει τη σχέση του με τον πιστό του φίλο (παίζοντας με τη διπλή έννοια του όρου). Διάβασα πριν από λίγες μέρες αυτό το μικρό βιβλίο και αναρωτήθηκα πώς δεν το είχα τόσον καιρό ανακαλύψει. Έχω, βλέπετε, κι εγώ έναν σκύλο με τον οποίο περνώ ευχάριστες ελεύθερες ώρες, ειδικά τον τελευταίο καιρό: τη Μυρτώ της φωτογραφίας…

Νομίζω ότι κάθε ιδιοκτήτης σκύλου οφείλει να διαβάσει το διήγημα του Μαν. Θα βρει σε αυτό απίστευτα λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές της συμπεριφοράς και των συνηθειών ενός σκύλου, οι οποίες μολονότι θα του είναι οπωσδήποτε γνωστές, δεν αποδίδονται εύκολα από τον καθένα, με λόγια. Η πένα του Μαν όμως κατορθώνει να περιγράψει όλες αυτές τις συνήθειες με τρόπο μοναδικά γλαφυρό: Ο ιδιόμορφος χορός του σκύλου όταν βλέπει τον αφέντη του για πρώτη φορά στη διάρκεια της μέρας ή μετά από μεγάλα διαστήματα απουσίας, τα συνεχή χασμουρητά του από ανία όταν χάνει τη βόλτα του, τα χοροπηδητά από χαρά και οι ξαφνικές, αυτοσχέδιες ξάπλες με τις οποίες προ(σ)καλεί το αφεντικό του να παίξει μαζί του είναι μόνο κάποιες από αυτές τις συνήθειες που το ταλέντο του Μαν καταφέρνει να αναπαραστήσει με τα ζωηρότερα χρώματα.

Αλλά και η περιγραφή από τον συγγραφέα της πλευράς του κυρίου του σκύλου δεν υστερεί σε αξία: Η συνεχής προσπάθεια του κυρίου να επιτύχει ισορροπία και να επιβάλει κανόνες στη σχέση του με το σκύλο, οι τύψεις του όταν αναγκάζεται να του αρνηθεί τη βόλτα ή την είσοδο στο δωμάτιο ή τον αφήνει σε ξένα χέρια για περίθαλψη, ακόμη και η εσωτερική βασανιστική του πάλη με αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι τελικά ένας κύριος «αντάξιος» των ιδιαιτεροτήτων και φυσικών χαρισμάτων του σκύλου του– όλες αυτές οι αναφορές του Μαν ολοκληρώνουν τη λεπτεπίλεπτη ανατομία του «ειδυλλίου» της κατοχής ζώου συντροφιάς, καλύπτοντας πλήρως και την πλευρά του κυρίου…

Πολύν καιρό προτού διαβάσω το Herr & Hund, ένα απόγευμα και καθώς παρατηρούσα τον τρόπο που η Μυρτώ αντιδρά κάθε φορά που αντικρίζει ηλεκτρική σκούπα, έγραψα ένα μικρό ποίημα περιγράφοντας τη σχετική σκηνή. Αν κανείς σκεφτεί ότι η λογοτεχνία του Μαν αφορά έναν «σκύλο αυλής» τον Μπάουσαν που ζει κοντά στη φύση ενώ η δική μου πρόχειρη στιχουργία έναν «σκύλο σαλονιού» που αδυνατεί να συμβιβαστεί με τη νεότερη εξέλιξη της τεχνολογίας, τότε αποτρέπεται μια πιθανή σύγκρισή μου με τον Μαν (που θα με συνέτριβε!). Επιτυγχάνεται αντίθετα, μια επαλήθευση του «ειδυλλίου» μεταξύ σκύλου και αφέντη στο πέρασμα του χρόνου, ενόσω αλλάζουν τα πρόσωπα, τα είδη των σκύλων και τα λογοτεχνικά διαμετρήματα! Και μαζί, καταφέρνω να αποτίσω -μέσω Συνιστολογίου- τον προσωπικό μου φόρο αγάπης σ’έναν πιστό σύντροφο…

Μυρτώ

 «Οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κι οι σάντσοι ακολουθάνε»

Κ.Ουράνης

Ο σκύλος μου ο Δον Κιχώτης
ψηλά σηκώνει το κεφάλι
τη σκούπα βλέποντας και πάλι
να τρέχει, την ηλεκτρική
στο πάτωμα και το χαλί
ουρλιάζοντας απ΄το θυμό της

Στο σιδερένιο της το σώμα
βλέπει τον άσπονδο εχθρό του
πάνοπλο, στο άρμα το κλειστό του
φωτιά να σπέρνει και καπνούς
μες στης φυσούνας τους αρμούς
σκόνη στριμώχνοντας και χώμα

Τ’αυτιά τεντώνοντας ο ιππότης
γαβγίζει άγρια γι’αρχή
στυλώνοντας το ωραίο κορμί
και θέση παίρνοντας για μάχη
που θα κερδίσει όπως και να ‘χει
η ασύγκριτή του γενναιότης

Και σαν η σκούπα υποχωρήσει
και μπει ξανά στην αποθήκη
γιορτάζει ο ήρωας τη νίκη
τρώγοντας μέσα στο λεπτό
το γεύμα που του έχω εγώ
ο Σάντσο-Πάντσα εξασφαλίσει

Ο σκύλος μου ο Δον Κιχώτης
κοιμάται τώρα στο πλευρό μου
κι αναρωτιέμαι για καλό μου
αν όντως ζει μια φαντασία
ή αν έχει πιάσει την ουσία
που έχει χάσει η Ανθρωπότης

Αν φέρει στην ψυχή τους νόμους
που τους αναζητούν οι πάντες
δίχως να ξέρει τον Θερβάντες
δίχως να έχει λογική
αν υπακούει στην Αρχή
την άγνωστη στους ιπποκόμους

Advertisements

3 Σχόλια to “ΚΤ και Μυρτώ: Ένα ειδύλλιο”

  1. Μύρων Κατσούνας Says:

    Ιδου και το ιδρυτικό της κυνοφιλικής λογοτεχνίας χωρίο από την ομηρική Οδύσσεια (ρ 290-327), όπου η αναγνώριση του Οδυσσέα από τον Άργο, μετά 20 χρόνια απουσίας του αφεντικού του.

    Αυτά καθώς λαλούσανε κι ανάμεσό τους λέγαν,
    σκυλί που κοίτουνταν, τ’ αυτιά και το κεφάλι ορθώνει,
    ο Άργος, που ο αντρόψυχος Δυσσέας τον είχε θρέψει,
    όμως δεν τόνε χάρηκε, γιατ’ είχε φύγει εκείνος
    στη Τροία τότες την ιερή· σ’ άλλους καιρούς οι νέοι
    τον παίρνανε, να κυνηγούν λαγούς, ζαρκάδια, γίδια.
    Τώρα, π’ ο αφέντης έλειπε, τον άφηναν πεσμένο
    στην σωριασμένη την κοπριά βοδιών και μουλαριώνε,
    που ομπρός στη θύρα απλώνονταν, κι οι παραγιοί αποκείθε
    την σήκωναν και κόπριζαν τους κήπους του Οδυσσέα.
    Απάνω αυτού κοιτότανε τσιμπουριασμένος ο Άργος.
    Και τώρα, άμα μυρίστηκε σιμά τον Οδυσσέα,
    γοργοσαλεύει την ουρά, τ’ αυτιά του κατεβάζει,
    μα πιο κοντά του αφέντη του δεν μπόρειε να ζυγώση.
    Γύρισ’ αυτός την όψη του και σφούγγισ’ ένα δάκρυο
    κρυφό με τρόπο, κι ύστερα τον πιστικό ρωτούσε·
    «Μεγάλο θάμα, στην κοπριά να μνήσκη τέτοιος σκύλος·
    όμορφος σκύλος, μα άραγες νά ‘ναι και γοργοπόδης
    κοντά στην τόση του ομορφιά, για νά ‘ναι δα από κείνους
    που στα τραπέζια στολισμό τους έχουν οι αφεντάδες;»
    Κι εσύ, Εύμαιε χοιροβοσκέ, του απολογήθης κι είπες·
    «Είν’ εκεινού που απέθανε στα ξένα αυτός ο σκύλος.
    Αν ήταν έτσι στο κορμί, και στα έργα του σαν τότες
    που ο Οδυσσέας τον άφησε κινώντας για την Τροία,
    τότες θα κοίτας δύναμη και γληγοράδα, αλήθεια.
    Αγρίμι δεν του ξέφευγε μες στα βαθιά του λόγγου,
    κάθε κυνήγι, που έβγαζε στ’ αχνάρια μαθημένος.
    Μα παθιασμένος τώρ’ αυτός, ο αφέντης του στα ξένα
    χαμένος, και δε νοιάζονται γι’ αυτόν εδώ οι γυναίκες.
    Κι οι δούλοι, σα δε βρίσκεται ποπάνω τους αφέντης,
    δουλειά να κάμουνε σωστή δε θέλουνε πια τότες·
    τι παίρνει τη μισή αρετή του ανθρώπου ο βροντορίχτης
    ο Δίας, άμα της σκλαβιάς η μαύρη τού ‘ρθη μέρα.»

    Αυτά σαν είπε, στα λαμπρά παλάτια μέσα μπήκε,
    και πήγε τους καμαρωτούς μνηστήρες ν’ ανταμώση.
    Όμως τον Άργο θάνατος μαύρος κι αχνός τον πήρε,
    σαν είδε τον αφέντη του, στα είκοσι χρόνια απάνω.

    (Μετάφραση: Αργύρης Εφταλιώτης)
    Πηγή: http://kynologio.blogspot.com/2008/01/blog-post_02.html.

    Για όλους τους συγ-κυν-ημένους από τη γοητεία των τετράποδων φίλων, ας παραπέμψουμε στο κυνολόγιο (kynologio.blogspot.com).

  2. Ασμοδαίος Says:

    Νόμιζα ότι θα διαβάσω μία λογοτεχνικώ τω τρόπω εξιστόρηση – επιβεβαίωση του τελευταίου σχολίου του Αθ. Αναγνωστόπουλου και εξεπλάγην. Εγώ πάντως προτιμώ τις γάτες. 🙂

    Πολύ ωραίο το ποίημα, ω ιπποκόμε.

  3. KT Says:

    Μύρων ευχαριστώ για την παραπομπή σε ενδιαφέροντα blogs.

    Ασμοδαίε, κι εγώ εκπλήσσομαι με το σχόλιό σου: Πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν αντί να εξυμνώ με ποιήματα την καλλονή της φωτογραφίας, να ασχολούμαι με τις μπαρούφες του συ-συνιστολόγου μου;;

    Χαίρομαι που σου άρεσε το στιχούργημα. Οι γάτες μου αρέσουν επίσης, αλλά γι’αυτές υπάρχει άλλο post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: