Ο μαζέττας

by

Οι σχέσεις μου με το σκάκι είναι μέτριες και καλλιεργούνται στη χάση και τη φέξη. Οι προθέσεις μου, όμως, κάθε φορά που αρχίζω μια παρτίδα είναι σταθερές και εκφράζονται σ΄εκείνο που έγραφε ο Στέφαν Τσβάιχ στη Schachnovelle του –εισάγοντας μάλιστα νέο ρήμα στη γερμανική γλώσσα: Θέλω να παίζω σκάκι και όχι να σοβαρεύομαι με το σκάκι!

Ωστόσο, τέτοιες προθέσεις δεν χαρακτηρίζουν τη σκακιστική μηχανή του pc μου ούτε τους περισσότερους ανθρώπους-αντιπάλους που έχω αντιμετωπίσει. Ο μεν υπολογιστής παίρνει εξ επαγγέλματος το σκάκι στα σοβαρά. Και η διαφορά της μηχανοτροπίας του με τη νοοτροπία μου διαφαίνεται σύντομα ως διαφορά μεταξύ νικηφόρων κινήσεων και ηττοπαθών τρεκλισμάτων στη σκακιέρα…

Αλλά και οι άνθρωποι που υπήρξαν στο παρελθόν αντίπαλοί μου, με είχαν απογοητεύσει καθώς διέπρατταν το σφάλμα: Ευφορούσαν υπερβολικά όταν κέρδιζαν πιστεύοντας ότι η νίκη είχε επιβεβαιώσει την ευφυία τους και δυσφορούσαν υπερβολικά όταν έχαναν πιστεύοντας ότι η ήττα είχε πιστοποιήσει την ανοησία τους. Έτειναν με άλλα λόγια να πιστεύουν, ότι κάτι πολύ «σοβαρό» είχε γίνει στη διάρκεια της παρτίδας μεταξύ μας. Δεν αντιλαμβάνονταν ότι επρόκειτο απλώς για παιχνίδι, για ένα σκότωμα της ώρας, για ένα -κάποτε πολύωρο- αστείο με το σοβαρό και ταχύτατο μαζί, λιγόστεμα του χρόνου μας.

Έτσι, η δυσκολία μου όταν έπαιζα σκάκι δεν ήταν μόνο η τεχνική δυσκολία του να οργανώσω και να δω σωστά μελλοντικές κινήσεις. Ήταν και η ουσιαστική δυσκολία του να μοιραστώ τη δυσάρεστη ψυχική ατμόσφαιρα ενός παιχνιδιού που τρεπόταν τελικά σε μια σοβαρότητα (ή και μια σοβαροφάνεια). Ήταν η αδυναμία μου να συμβιβαστώ με τον φόβο της ξαφνικής απόκτησης πιστοποιητικού ανοησίας, φόβο που έβλεπα ανάγλυφο στα μάτια και τις κινήσεις του αντιπάλου μου, φόβο που μετρούσα να μεταδίδεται και στους δικούς μου σφυγμούς. Το σκάκι -αυτός ο επιτραπέζιος πόλεμος- ίσως και να είναι, τελικά, ένας πραγματικός πόλεμος κι εκείνος που θέλει να το αντιμετωπίζει ως παιχνίδι ίσως να βρίσκεται εξ ορισμού εκτός κλίματος…

Έχω λοιπόν από καιρό καταλάβει ότι δεν μπορώ να αγαπήσω το σκάκι, αλλά μόνο να εξασκώ κάπου-κάπου την ικανότητά μου σ’ αυτό. Συνήθως παίζοντας μια παρτίδα με τον υπολογιστή -κατά προτίμηση όμως, παίζοντας μια παρτίδα με έναν συγκεκριμένο καλό μου φίλο… Μαζί του, καταφέρνω να τρέψω το σκάκι από έναν σοβαροφανή πόλεμο για ανθρώπους που δεν αστειεύονται σε μια παιγνιώδη ειρήνη για ανθρώπους που δεν λένε να λογικευτούν. Κι έτσι, απολαμβάνω τα τρεκλίσματά μου στη σκακιέρα χωρίς να νιώθω ανόητος.

υγ. «Μαζέττας= Ο παίκτης ατζαμής, που χρόνια παίζει σκάκι αλλά δεν μαθαίνει τίποτε. Παραμένει στάσιμος, παίζει βιαστικά, κάνει συχνά λάθη και αβλεψίες (…).» Ο ορισμός είναι από το έργο «Το σκάκι -Πλήρης ανάπτυξις της θεωρίας και η πρακτική της εφαρμογή» του Τ.Σιαπέρα.

Advertisements

16 Σχόλια to “Ο μαζέττας”

  1. dASKAS Says:

    Είναι δύσκολο να αποφύγει τα ανόητα λάθη στο σκάκι εκτός κι αν παίζει από μικρός και έχει σκακιστική παιδεία κατα κάποιο τρόπο. Παντως σίγουρα η εξάσκηση μετράει όπως και η μελέτη της θεωρίας του σκακίου. Το σκάκι έιναι κάτι που «σπουδάζεται». Αλλά για να γίνεις πολύ καλός, χρείαζεται και ταλέντο.. Δηλαδή ότι χρειάζεται και για όποιο τομέα γνώσης και αν πειλέξει κανείς να καταπιαστεί.

    Είσαστε για καμία παρτίδα; Τα παίρνω στα σοβαρά κάτι τέτοια… Θα σας σκίσω!

  2. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    ΚΤ, δεν είσαι μαζέττας, μαζορέττας είσαι… 😉
    Δάσκα, φοβάμαι ότι ανήκω και εγώ στο ανταγωνιστικό και ενοχλητικό είδος που περιγράφει ο ΚΤ… Άσε που χάνω κιόλας συνήθως! Το σκάκι είναι καταπληκτικό, αν θες σκίσε εμένα και άσε τον ειρηνόφιλο ΚΤ!

  3. ktsynistologos Says:

    Daskas μου θυμίζεις τον Czentovic της νουβέλας του Τσβάιχ.
    Εσύ, πάλι, Αθανάσιε είσαι μάλλον ο κύριος McConnor…

    Για μένα απομένουν τότε δύο ρόλοι: Θα είμαι είτε ο αφηγητής της νουβέλας, είτε ο Dr B. Δεν ξέρω τί από τα δύο θα σας βόλευε περισσότερο…

    υγ. Μαζέττας και Μαζορέττας, δεν είναι έννοιες αντιφατικές Αθανάσιε. Ούτε καν ενάντιες. 🙂

  4. S G Says:

    το σκακι για μενα ειναι απο την φυση του μαλλον βαρετο παιχνιδι. Δεν ειναι τυχαιο οτι ειναι απο τα πρωτα που ενας υπολογιστης μπορει να κερδισει εναν ανθρωπο, ειναι απλα θεμα υπολογιστικης ισχυος οχι φαντασιας.

    Πλακα για μενα εχει μονο το Μπλιτς, αλλα σε πραγματικα ταχυταταη εκδοση με πες 30 δευτερολεπτα για καθε κινηση. Εκει γινεται χαμος 🙂

    «Θέλω να παίζω σκάκι και όχι να σοβαρεύομαι με το σκάκι!»

    ποιο ηταν το ρημα δηλαδη?

  5. ktsynistologos Says:

    Περίεργε SG, το καλύτερο είναι να διαβάσεις τη (μικρή) νουβέλα -είναι εξαιρετική. 🙂

    Η πρόταση είναι η εξής:

    «Ich spiele Schach im wahrsten Sinne des Wortes, waehrend die anderen, die wirklichen Schachspieler, Schach >ernsten<, um ein verwegenes neues Wort in die deutsche Sprache einzufuehren».

  6. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    Σγ, δεν συμφωνώ με την άποψή σου περί σκακιού: επειδή ακριβώς ο άνθρωπος δεν έχει την απαιτούμενη υπολογιστική ισχύ, από κάποιο σημείο και ύστερα, μετά την 15η κίνηση ας πούμε, βασίζεται πρώτα στην εμπειρία, την διαίσθηση, την φαντασία και μετά στην ανάλυση. Από αυτήν την άποψη, ακόμα και αν ο άνθρωπος ηττάται από τον λογισμητή (11Μαι97: ένας σταθμός στην ανθρώπινη ιστορία που συζητήθηκε πολύ λιγώτερο από την αλλαγή της χιλιετίας), χρησιμοποιεί πολύ πιο οικονομικά την φαιά του ουσία. Αν και τα νεώτερα σκακιστικά προγράμματα θεωρητικά σταμάτησαν την τακτική mit Kannonen auf Spatzen και προσπαθούν να γίνουν πιο κομψά στην αναζήτηση τους… Δεν θα αργήση η μέρα που θα συντάξουν και Ποινικό Κώδικα! 🙂

  7. ktsynistologos Says:

    Και τότε, ο Αθανάσιος θα είναι ο Κασπάροφ, εγώ ο Deep Blue και θα είναι 11 Μαίου του 2057, ας πούμε….

    υγ. Προτείνω για μαζ(ορ)έττα σ’εκείνον τον αγώνα τον Κωνσταντίνο! Ή μήπως θα έχει γεράσει πια Αθανάσιε; Τί λες;

  8. Κωνσταντίνος Says:

    Εεεεεεπ! Σεμνά ατάλαντοι της σκακιέρας… Πάντως, συμφωνώ απόλυτα με την άποψη ότι το σκάκι σε στοιχειωδώς υψηλό επίπεδο είναι ζήτημα αυτοσυγκέντρωσης, μελέτης και μνήμης. Όχι πως είναι μικρό πράγμα να επιτύχει κανείς τον συνδυασμό των τριών… Τώρα, αν έλθει ποτέ η στιγμή που θα συντάξετε εσείς οι δύο ΠΚ εγώ θα ακολουθήσω την μόνη τίμια οδό: αντάρτικο και αυτοκτονία αντί παραδόσεως.

  9. S G Says:

    «επειδή ακριβώς ο άνθρωπος δεν έχει την απαιτούμενη υπολογιστική ισχύ, από κάποιο σημείο και ύστερα, μετά την 15η κίνηση ας πούμε, βασίζεται πρώτα στην εμπειρία, την διαίσθηση, την φαντασία και μετά στην ανάλυση.»

    η εμπειρια λεγεται μνημη σε εναν υπολογιστη, η φαντασια λεγεται ταχυτατη αναλυση εναλλακτικων σεναριων. Η διασθηση ειναι το μονο που μενει και δεν μπορει να κανει ο ΗΥ και νομιζω οτι το σκακι εχει ελαχιστη, σπανια προσπαθεις να «διαισθανθεις» τι παει να κανει ο αλλος. αν εισαι καλος παιχτης προσπαθεις απλα να υπολογισεις το σεναριο που υπολογιζει και αυτος. Δεν υπαρχει απολυτως καμμια αβεβαιοτητα στο τι μπορει να συμβει, απλα ενας τεραστιος αριθμος δυνατων σεναριων.

    Αν με ρωτας τι θεωρω πιο ανθρωπινο παιχνιδι, με μεγαλυτερο ενδιαφερον θα ελεγα ανετα το ποκερ. Εκει δεν διαβαζεις τα χαρτα, αλλα την φατσα του ανθρωπου μπροστα σου. εκει μπορεις να βγεις εντελως απο το κουτι που λενε οι αγγλοσαξωνες.

    αν με ρωτας τι θα ηταν σκακι με πραγματικη φαντασια, θα ελεγα μαλλον ενα παιχνιδι που μπορεις εσυ να αλλαζεις τους κανονες (πχ να αποφασιζεις πως θα μπορει να κινηθει η βασιλισσα).

    ΥΓ μαϊστα. εγω θα ελεγα καλυτερα verernsten 🙂

  10. Ν Says:

    Όντως στο πόκερ χρειάζεται να είσαι καλός «ηθοποιός» και ικανός «ψυχαναλυτής» του αντιπάλου για να κερδίσεις μια παρτίδα. Πρέπει όμως να είσαι και αρκούντως τυχερός (κανείς δεν εγγυάται ότι θα υπερισχύεις αιώνια του άλλου με άσχημα χαρτιά). Το θέμα είναι ότι στο σκάκι ο παράγων τύχη παίζει ελάχιστο ρόλο, ή απλά, μόνο με δόση τύχης δεν πρόκειται να κερδίσεις ποτέ κανέναν αγώνα (αν βέβαια ο άλλος είναι σχετικός και δεν διαπράττει προφανή λάθη). Όπως επίσης πιστεύω ότι και το σκάκι είναι άκρως ανθρώπινο και ψυχολογικό παιχνίδι, αφενός γιατί μπορεί να διαρκέσει υπερβολικά πολύ με αντίκτυπο στα νεύρα και των δύο (οπότε πρέπει να διαθέτεις υπομονή, ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση) και αφετέρου γιατί άνετα σε έναν αγώνα μπορείς να ψυχολογήσεις τον αντίπαλο από τις κινήσεις και τις αντιδράσεις του και να πράξεις ανάλογα.

  11. ktsynistologos Says:

    SG,

    Προτείνω να γράψεις μια «Pokernovelle», εξαιρετικά για το Συνιστολόγιο και να χρησιμοποιήσεις το >verernsten< σε αντίστοιχη πρόταση με εκείνη του Τσβάιχ. Μια και δεν ξέρω πόκερ, θα τη διάβαζα με πολύ ενδιαφέρον!

    Αν και δεν συμφωνώ μαζί σου γενικώς, η ιδέα περί καθορισμού των κανόνων του σκακιού που προτείνεις, είναι σημαντική: Δεν υπάρχει αμφιβολία λ.χ. ότι ο μυθικός (;) εφευρέτης του αρχικού σετ κανόνων, ο Σίσσα, διέθετε πολύ περισσότερη φαντασία από τους μεγάλους μαιτρ που ακολούθησαν…Το ερώτημα όμως είναι άλλο:

    Πόσοι Σίσσα υπάρχουν; Ας μην υπερεκτιμάμε τις δυνάμεις των κοινών (μη-Βραχμάνων!) θνητών. Το πιθανότερο -αν ο καθένας κινούσε τη βασίλισσα κατά το δικό του δοκούν- θα ήταν να υπάρξει σύντομα Βαβέλ. Ότι μάλιστα μπορεί να έπεφτε στο τέλος και καμιά «μπούφλα» μεταξύ των φαντασιωνόμενων ότι είναι νέοι «Σίσσα» παικτών, δεν χρειάζεται δα, ιδιαίτερη φαντασία για να το μαντέψουμε…

    υγ. Γεια σου ρε Κωνσταντίνε, Τσε Γκεβάρα του ποινικού! Του φέρνεις, τώρα που σε κοιτάω.

  12. S G Says:

    «Πρέπει όμως να είσαι και αρκούντως τυχερός (κανείς δεν εγγυάται ότι θα υπερισχύεις αιώνια του άλλου με άσχημα χαρτιά). »

    ο νομος των μεγαλων αριθμων εγγυαται οτι αν παιζεις αιωνιως θα εχεις ακριβως την ιδια κατανομη καλων και κακων χαρτιων με τον αλλο παιχτη. Οπως ειπε καποιος, δεν υπαρχει τιποτα στην τυχη στα τυχερα παιχνιδια (οταν παιζουν επαγγελματιες).

    «αφετέρου γιατί άνετα σε έναν αγώνα μπορείς να ψυχολογήσεις τον αντίπαλο από τις κινήσεις και τις αντιδράσεις του και να πράξεις ανάλογα.»

    ε οπως ειπα αυτο ειναι τοσο ασημαντο για εναν σκακιστη, που ενας υπολογιστης μπορει να παιξει σκακι μια χαρα.

    η τυχη για την οποια μιλας, δεν ειναι τυχη, ειναι αβεβαιοτητα που κανει τον κοσμο πολυ πιο πολυπλοκο και φερνει εργαλεια οπως φαντασια, διαισθηση κτλ στην φορα. (τωρα, αυτα που λεω ειναι καπως ασαφη, Οκ, αλλα δεν κανω πραγματεια στο θεμα…)

    οσο για σενα ΚΤ, θα γραω καποτε περι ποκερ. αλλα πιθανοτατα δεν ειναι ειναι νοβελλε 🙂

  13. Ν Says:

    Σαφέστατα το πόκερ θέλει ικανότητα και διαίσθηση (όπως πολλά πράγματα στη ζωή), είναι άκρως ψυχολογικό παιχνίδι και όντως αυτό που γράφεις στατιστικά ισχύει. Καθώς όμως καμία παρτίδα δεν πρόκειται να διαρκέσει μια αιωνιότητα (αλλά πιθανότατα κάποιες ώρες, εκεί έγκειται και το ανθρώπινο του πράγματος-αυτό που γράφω παραπάνω για το «αιωνίως» είναι σχήμα λόγου) εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν κερδίζεις μόνο με την ικανότητα, αλλά και με κάποια (έστω και μικρή ή ελάχιστη αν προτιμάς) δόση τύχης. Κι έχω αμφιβολία σχετικά με τη δόση φαντασίας που επιστρατεύεις στο πόκερ, από τη στιγμή που τα χαρτιά διαλέγουν εσένα (κι όχι εσύ τα χαρτιά), οπότε πρέπει να βασιστείς σε συγκεκριμένα ακλόνητα στοιχεία που έχεις μπροστά σου και να πορευτείς με αυτά, χρησιμοποιώντας βέβαια μετά, μέσα όπως διαίσθηση ή η ικανότητα στο μπλοφάρισμα. Δική μου άποψη είναι αυτή,μπορεί να έχω και λάθος (όλα αυτά τα όρια τύχης-φαντασίας-διαίσθησης είναι όντως ασαφή).

    Όσο για την ψυχολογία του σκακιού, έχω παίξει και σε διαβεβαιώνω πως οι αντιδράσεις του αντιπάλου διαδραματίζουν ρόλο σε μια παρτίδα, για παράδειγμα μπορείς να διακρίνεις αν ο άλλος θεωρεί πως βρίσκεται σε άσχημη θέση, αν έχει κάποιο σχέδιο, αν παίζει αμυντικά ή επιθετικά κτλ. Ακόμα και βιβλία συμβουλεύουν να προσέχεις τις σωματικές κινήσεις του αντιπάλου. Βέβαια όσο καλύτερος είναι ο παίχτης, τόσο πιο δυσδιάκριτο γίνεται αυτό. Και σ’αυτό το σημείο, καθώς φυσικά δεν είσαι κομπιούτερ να έχεις άφθονη υπολογιστική ισχύ, πρέπει να επιστρατεύσεις φαντασία και διαίσθηση, καθώς παίζεις εναντίον ανθρώπου και όχι μηχανής, ανθρώπου που έχει βέβαια παρόμοιες διανοητικές ικανότητες. Εννοώ πως από τη στιγμή που δε διαθέτεις λογισμική μνήμη στο μυαλό σου και δεν μπορείς να υπολογίσεις παρά μόνο μερικά αριθμητικά σενάρια,χρειάζεσαι (εκτός από εμπειρία και παρατηρητικότητα) φαντασία για να διακρίνεις κάποιο δυσδιάκριτο άνοιγμα, ή να επινοήσεις και να καταστρώσεις ένα καλό σχέδιο, και διαίσθηση για την πιθανή αντίδραση του άλλου και το πιθανό δικό του σχέδιο.

    Νομίζω όλοι μας συμφωνούμε πως το ανθρώπινο μυαλό είναι απλά αδύνατο να συναγωνιστεί τους άπειρους πιθανούς συνδυασμούς που μπορεί να επιφέρει ένα κομπιούτερ. Το διαπίστωστε άλλωστε πρόσφατα ο Κασπάροφ, όταν ηττήθηκε από την τελευταία έκδοση του Deep Blue. Εγώ αναφέρομαι σε παρτίδα εναντίον γήινου αντιπάλου, κατά τη γνώμη μου ο μόνος λόγος αναμέτρησης εναντίον του υπολογιστή είναι η εξάσκηση και η βελτίωση μέσω των λαθών και της πιθανότατης ήττας σου. Δεν καταλαβαίνω γιατί να «υποβαθμίζεται» το σκάκι για αυτό τον λόγο. Άλλωστε είμαι σίγουρος πως ένας υπολογιστής μπορεί να παίξει και πόκερ μια χαρά..Και καθώς, όπως σωστά αναφέρεις ο υπολογιστής δε διαθέτει διαίσθηση, σε περίπτωση παρτίδας πόκερ εναντίον του πού θα στηριχτείς, όταν δε θα μπορείς να «μετρήσεις» το πρόσωπο που κάθεται απέναντί σου? Η αλήθεια είναι ότι και πάλι θα έχεις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσεις απ’ότι στο σκάκι, αλλά ούτως ή άλλως πιστεύω πως δεν έχει νόημα τέτοιου είδους παρτίδα.
    Δεν προσπαθώ να αποδείξω ότι το σκάκι είναι ανώτερο ή πιο ενδιαφέρον παιχνίδι από το πόκερ, δεν έχει νόημα καθώς αυτά τα πράγματα είναι άκρως υποκειμενικά και τελικά δε νομίζω πως υπάρχει και απάντηση (παρεπιπτόντως μου αρέσει το πόκερ-το θεωρώ πολύ ενδιαφέρον) στη σύγκριση. Είναι δύο διαφορετικά παιχνίδια που μπορούν να προσφέρουν το καθένα τις δικές του συγκινήσεις.

  14. ktsynistologos Says:

    Αγαπητοί συνομιλητές,

    Ότι το σκάκι είναι πόλεμος είναι προσωπική μου άποψη. Ότι όμως και οι συμμετοχές στο Συνιστολόγιο (και σε πολλά άλλα blogs) μοιάζουν που και που στο σκάκι πρέπει να το καταλάβουμε όλοι. Κάποιων βέβαια οι συμμετοχές μπορεί να μοιάζουν και στο πόκερ, αλλά στο συνιστολόγιο την έχουμε, νομίζω, γλιτώσει προς το παρόν, από τυχοδιώκτες.

    Σε άλλο post μου, παρομοίασα μια συνομιλία μου στα comments με σκάκι. Θα μπορούσα όμως να την είχα παρομοιάσει και με πόλεμο (αλλά όχι με πόκερ). Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι όλο και πιο φιλειρηνικός (ή ειρηνόφιλος, που λέει κι ο λεξιπλάστης Αθανάσιος). Και αισθάνομαι πολύ καλύτερα -πρέπει να σας πω!

    υγ1. Ας το θάψουμε λοιπόν οι πρώην και νυν πολεμοχαρείς το τσεκούρι, να καπνίσουμε επιτέλους την πίπα της ειρήνης. Γράφοντας, βέβαια, θα παίζουμε πάντα σκάκι. Προτείνω να είναι ένα παιγνιώδες σκάκι –όσο κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί (και μπορεί, πολύ δύσκολα).

    υγ2. Δεν αναφέρομαι στους N και SG στο σχόλιό μου -μην με παρεξηγήσουν, άλλωστε αυτοί βρίσκονται ακόμη εν ειρήνη μεταξύ τους. Ένα απλό μετασκακιστικό, μετασυνιστολογικό και μεταbloggikό σχόλιο κάνω.

  15. S G Says:

    «Άλλωστε είμαι σίγουρος πως ένας υπολογιστής μπορεί να παίξει και πόκερ μια χαρά.»

    οχι. οπως ειπα το σκακι ειναι το πρωτο απο αυτα τα παιχνιδια που μπορεσε ενας υπολογιστης να νικησει τον καλυτερο ανθρωπο, για συγκεκριμενους λογους. Στο ποκερ η μπλοφα ειναι απλα αδυνατο να γινει κατανοητη απο εναν υπολογιστη, χρειαζεται ενας ανθρωπος με διασθηση που διαβαζει την γλωσσα του σωματος του αλλου κτλ

    «Κι έχω αμφιβολία σχετικά με τη δόση φαντασίας που επιστρατεύεις στο πόκερ, από τη στιγμή που τα χαρτιά διαλέγουν εσένα (κι όχι εσύ τα χαρτιά), οπότε πρέπει να βασιστείς σε συγκεκριμένα ακλόνητα στοιχεία που έχεις μπροστά σου και να πορευτείς με αυτά»

    βασικα οχι, η μπλοφα στηριζεται στο τι υπαρχει στο τραπεζι και τι (νομιζεις οτι) εχει ο αλλος, οχι στα δικα σου χαρτια. Τεσπα οντως δεν εχει νοημα να ψαχνουμε το ανωτερο παιχνιδι, αλλα λεω οτι το ποκερ ειναι πολυ πιο πλουσιο στρατηγικα, για εναν ανθρωπο.

    Οι καλυτεροι ανθρωπινοι σκακιστες προσεγγιζουν νομιζω απλα εναν υπολογιστη, γιαυτο και οσο πιο επαγγελματιες τοσο πιο μη εντυπωσιακο το παιχνιδι (γιατι αποφευγουν λαθη και απροβλεπτες καταστασεις). Οι καλυτεροι ανθρωπινοι ποκιστες ειναι το αντιθετο, δεν ειναι καλυτεροι υπολογιστες αλλα καλυτεροι ψυχολογοι!

    Προτεινω δυο ταινιες σχετικα με ποκερ, το Lucky you (καλο, με Ερικ Μπανα και Ρομερτ Ντυβαλ) και το Rounders (πολυ καλο, Τζων Μαλκοβιτς, Εντουαρντ Νορτον, Ματτ Ντεημον).

  16. Ν Says:

    Αυτό ακριβώς εννοώ κι εγώ, ότι στο πόκερ εναντίον υπολογιστή εκλείπουν όλα τα ανθρώπινα ψυχολογικά χαρακτηριστικά που μπορούν να κρίνουν ένα παιχνίδι, οπότε πλέον στηρίζεται αποκλειστικά στην τύχη (αν και δεν έχει νόημα τέτοιο παιχνίδι ούτε στο πόκερ ούτε στο σκάκι)..Πάντως,αν ψάξεις στο διαδίκτυο,υπάρχουν πολλά άρθρα με αναλύσεις και διαφωνίες για το αν το πόκερ εξαρτάται από την τύχη ή όχι,και σε ποιό ποσοστό (εγώ θα εξακολουθήσω να πιστεύω πως σε κάποιο βαθμό εξαρτάται). Και σίγουρα εντέλει άλλα προσόντα χρειάζεσαι για να κερδίσεις μια παρτίδα σκάκι και άλλα πόκερ.
    Όντως δεν υπάρχει νόημα να ψάχνουμε το ανώτερο (δεν υπάρχει ούτως ή άλλως ανώτερο ή κατώτερο παιχνίδι, είναι όλα υποκειμενικά-πχ εγώ θεωρώ το σκάκι πλουσιότερο στρατηγικά), αλλά σε αυτό που συμφωνώ είναι ότι το πόκερ έχει σίγουρα πολύ πιο ενδιαφέρον όταν γίνεται αντικείμενο ταινίας, έχει σίγουρα μεγαλύτερη αγωνία. Αν γυριζόταν ταινία με σκάκι θα ήταν πιθανότατα σκηνοθεσίας Αγγελόπουλου..
    Το Rounders το έχω δει και είναι πράγματι πολύ καλό. Και στο Casino Royale η (αρκετής ώρας) σεκάνς με πόκερ ήταν ενδιαφέρουσα. Σε χαιρετώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: