Φυσικά είναι ιερός ο αγώνας που δίνεται για την σωτηρία από την φρικτή θανατική ποινή ενός ανήλικου στο Τέξας, ενός αντιφρονούντος στην Νιγηρία, ενός απλού κλέφτη στο Ιράν ή στην Κίνα. Πόσοι όμως ιδεολόγοι της βολής, πόσοι εκλεκτικοί της ευαισθησίας θα ανελάμβαναν εκστρατεία για την αποτροπή της εκτέλεσης, και μάλιστα με απαγχονισμό, ενός τέρατος όπως ο Σαντάμ;
Τα θύματα της θανατικής ποινής διαφέρουν κατά τις πράξεις τους, το ηθικό τους ποιόν, την αληθή ή κατασκευασμένη ενοχή τους. Είναι όμως όλα ίδια ενώπιον της βαρβαρότητας της θανατικής ποινής.
Όπως θα έλεγε και η Μαφάλντα: από αυτό το ταπεινό ιστολόγιο, με τις ασθενείς ημών δυνάμεις απευθύνουμε έκκληση στους μεγάλους ταγούς, στους παγκόσμιους ηγέτες και λοιπούς μάστερς οβ δε γιούνιβερς.
Σώστε τον Σαντάμ!
Ετικέτες: θανατική ποινή
7 Νοεμβρίου 2006 σε 4:27 μμ |
Η θανατική ποινή δεν είναι απόδοση δικαιοσύνης. Είναι πράξη εκδίκησης.
Ο Roark είμαι.
7 Νοεμβρίου 2006 σε 4:36 μμ |
Μα την αλήθεια θα προτιμούσα να τον τάιζαν στο έξαλλο πλήθος. Πιο τίμιο θα ήταν.
7 Νοεμβρίου 2006 σε 10:49 μμ |
δεν ειμαι σιγουρος αν τελικα θα γινει. θα μου φαινοταν λιγο εξωφρενικο οποιοσδηποτε ευρωπαιος να δεχτει αυτο το πραμα…
8 Νοεμβρίου 2006 σε 8:34 μμ |
einai pio polu anhsuxitiko pou o Bush einai akoma proedros ths Amerikhs para ti 8a apoginei o Sadam pou telika mallon to paixnidi twn amerikanwn epaize..
22 Νοεμβρίου 2006 σε 12:44 πμ |
Πιστεύω ότι τελικά δεν θα τον εκτελέσουν. Οι σκοπιμότητες της θανατικής ποινής έχουν άλλες διαστάσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ και άλλες στο παγκόσμιο πολιτικό παιχνίδι και η αμερικανική ηγεσία, στο βαθμό που θα εξακολουθεί να ελέγχει τις εξελίξεις στο Ιράκ, δεν έχει κανένα λόγο να αντιπαρατεθεί με την Ευρώπη για ένα καμένο πια χαρτί.